Bevallingsverhaal Sam de Geus

Bevallingsverhaal Sam de Geus

Nog even voor de bevalling

Het is woensdagochtend, 6 februari 2018. Ik ben blij, want vandaag komt mijn verloskundige mij om 10.00 uur strippen om mijn lichaam een handje te helpen en de weeën op gang te laten komen. Ik ben precies 42 weken zwanger en in Nederland willen ze je vanaf dat moment graag inleiden. Ik wil dat niet en heb natuurlijk al mijn hoop gevestigd op de kundige skills van mijn verloskundige.

Inmiddels is het 11.00 uur en nog steeds geen verloskundige, dit is heel normaal want er kan ook een bevalling bezig zijn. Ik besluit om nog wat te werken, want wie weet kan het vanaf morgen even niet meer, zeg ik nog tegen Cees.

Uiteindelijk staat om 16.00 uur de verloskundige op de stoep en na een kort ‘wat als’ gesprek word ik gestript. “Zo,” zegt ze, “en nu heb je 2 cm ontsluiting. Binnen 24 uur heb je zeker een baby.” Ik ben blij, het gaat eindelijk gebeuren.

Omdat je overal leest dat het nog uren kan duren en je vooral in de beginfase wat afleiding moet zoeken, besluit ik om nog even naar de winkel te lopen en ingrediënten te halen voor een appeltaart zodat we morgen vers gebak hebben.

Halverwege stroomt het water langs m’n been, terug naar huis. Inmiddels is het half 6 en dienen ook direct de eerste weeën zich aan. Ik app Cees dat hij een paar boodschappen moet halen en dat de weeën echt zijn begonnen.

Als hij thuiskomt sta ik te koken en ik merk dat het langzaam aan steeds lastiger wordt om nog iets te doen tijdens een wee. Tijdens het eten, 20 minuten later, kan ik al niet meer praten als er een wee is en voel ik dat ik een andere houding aan moet nemen.

Cees moet nog een uur lesgeven, ik zeg hem dat dat prima kan en dat dit nog wel de hele nacht gaat duren. Om 20.00 uur zou hij weer thuis zijn.

Ik begin om 19.00 uur aan de appeltaart, even wat afleiding. Maar verder dan het schillen van de appels en het maken van de bodem kom ik niet. De weeën zijn te heftig en ik lig op mijn zij op de bank. Als Cees 10 seconden over acht nog niet thuis is hang ik aan de telefoon: “Godverdomme man, waar blijf je?”. Hij staat voor de deur. Ik ben niet meer goed aanspreekbaar en zit diep in mijn ademhaling (hypnobirthing) die ik de afgelopen maanden heb geoefend.

Cees belt de verloskundige, die er met een uurtje aan komt en Cees gaat douchen.

Om 21.00 uur komt de verloskundige binnen en die ziet meteen dat ik al een eind op weg ben en ze besluit te blijven.

Ik wilde een badbevalling en we waren geïnformeerd dat ik niet meteen het bad in moest gaan omdat je dat eigenlijk voor het zwaarste, laatste stuk moest bewaren. Dat hadden wij letterlijk genomen, dus toen Laura aan Cees vroeg waar het bad stond, liet hij met trots de doos zien.

Middenin mijn meditatie hoor ik haar zeggen: “Oh, dan hebben we nog wel wat te doen” en ze schiet in de regelmodus. Terwijl ik me probeer te ontspannen bij de regenboogmeditatie die Cees voor mij heeft opgezet, hoor ik dingen voorbij komen. Ze vraagt om het kraampakket, hydrofiele luiers etc. Het bad wordt opgezet en de slang aangesloten. Ik roep nog net op tijd dat de hoes er nog in moet en dan kan het water eindelijk gaan lopen.

Maar het duurt lang voor het bad gevuld is. Ondanks dat ik ver heen ben, hoor ik lichte onrust in de woonkamer, het water gaat niet snel genoeg. Met emmers water vanuit de badkamer loopt Cees heen en weer om het bad wat sneller te laten vullen. Ik sluit me af voor mijn omgeving, maar krijg toch nog aardig wat mee.

De weeën zijn heel intens maar ik adem me er goed doorheen en kan tussendoor uitrusten en me klaarmaken voor een nieuwe wee.

Inmiddels heb ik het gevoel dat de baby er echt bijna aankomt en ik vraag een paar keer of ik er al in kan, omdat het anders misschien te laat is.

Tijd voor de bevalling

Om 23.15 uur is het bad bijna klaar en Laura vraagt of ik het vervelend vindt als ze toch even meet hoeveel centimeter ontsluiting ik heb. In mijn geboorteplan staat dat ik dat niet wil, maar als je eenmaal in bad zit kan het niet meer en het is voor de verloskundige wel fijn om te weten wat de status is.

Het mag, maar ik hoef het niet te weten. Na het meten verander ik van gedachte en wil ik het toch weten. “Weet je het zeker?” zegt ze, toen wist ik het eigenlijk al. NIET DOEN, NIET VRAGEN. Maar ik zei ja. “4 à 4,5 cm ontsluiting heb je.” Op dat moment weet ik dat ze de 4,5 zegt om het nog een beetje goed te praten. Even stort ik in, dit kan niet. Ik zit echt aan mijn taks en ik voel dat het niet lang meer kan duren, heb ik het dan zo mis?

Om 23.35 uur hoor ik Laura tegen Cees zeggen dat ze misschien nog wel even gaat slapen, omdat het nog best even kan duren. Ik herpak me, stap in bad en voel direct de ontspanning van het warme water en het gewichtsloos zijn. Cees gaat nog wat eten en eindelijk is er rust in huis. De weeën zetten nu snel aan en Cees komt erbij zodat ik in zijn hand kan knijpen (de irritatie die ik voelde bij het schrapen van zijn lepel in het kommetje, terwijl ik lag te bevallen, is onbeschrijfelijk en zal ik nooit vergeten).

Laura belt snel onze liefste kraamverzorgster, dat ze toch moet komen.

23.50 uur: nog voor Laura naar boven is voel ik de eerste perswee, ik vergis me vast, ik heb nog maar een paar centimeter ontsluiting.

Nog een perswee, ik weet het zeker. Ik zeg tegen Laura dat ik persweeën heb en ze geeft meteen aan dat dat goed is en dat ik weet wat mijn lijf gaat doen. En dat klopt. Ik voel dat Jurre zich een weg naar buiten zoekt en ik voel wat mijn lichaam wel en niet doet om dat te begeleiden.

Om 00.00 uur komt de kraamverzorgster binnen en zij maakt foto’s.

Ik hoor Laura af en toe iets vragen aan mij, maar ik reageer niet, ik ben met iets anders bezig.

Ik voel dat het hoofdje geboren wordt en ik weet dat het nu heel belangrijk is om niet te persen, ook al wil je hoofd dat wel. Wachten op de volgende wee.

Ik hoor dat Laura vraagt: “Voel maar of het hoofdje al komt,” maar ik reageer niet, want ik weet wel dat het hoofdje er al uit is.

Daar is hij eindelijk: Jurre

Bij de volgende wee is Jurre eruit.

Ik zit op mijn knieën en hang met mijn armen over de rand. Ik schuif wat naar achter en volg met mijn handen de navelstreng en voel het kleine baby’tje. De navelstreng zit een aantal keer om zijn nekje en ik draai hem rustig om zijn as. Dan haal ik hem heel rustig omhoog, maar alleen met zijn gezichtje uit het water.

Ik ben me bewust van de verbazing/blijdschap om mij heen, want zij hadden niet kunnen zien dat de baby al geboren was.

Ik krijg een doek en hou Jurre dicht tegen mij aan, met zijn lijfje lekker onder water.

De placenta wil niet helemaal loskomen en Laura dringt na een tijdje licht aan om wat te persen. Ik doe dat en gelukkig komt de placenta er in 1 geheel uit. Pas als ik uit het bad stap, snap ik waarom ze dat wilde, het is donkerrood. Gelukkig is alles prima.

Terwijl wij even uitrusten, maken Freya en Laura de appeltaart af. Vervolgens worden de baby en ik onderzocht en het huis opgeruimd. Als iedereen klaar is, zitten we midden in de nacht met z’n vijven in de woonkamer een stuk appeltaart te eten.

Oefenen en voorbereiden van de bevalling: hypnobirthing

Hoe het komt dat ik zo instinctief wist wat ik moest doen? Simpel, oefenen en voorbereiden. Wij hebben zelf de cursus hypnobirthing gedaan en ik heb de oefeningen die daarin zitten veel gedaan. Zeker naar mate het einde in zicht kwam, merkte ik dat het mijn lichaam goed deed om te mediteren of de ademhalingsoefeningen te doen.

Daarnaast ben ik blijven bewegen, mijn lijf was sterk, fit en uitgerust. Vertrouwen dat je lichaam weet wat het moet doen, is voor mij weten wat er gaat komen, zodat je niet schrikt of in paniek raakt. Ook heb ik tientallen filmpjes gekeken van badbevallingen, over en over en over.

Ik ben me ervan bewust, of je je nou voorbereidt of niet, het lot soms anders bepaalt en dat er complicaties kunnen optreden waar je niks aan kunt doen. Dat maakt mij extra dankbaar dat het precies zo is gegaan zoals ik wilde en waar ik zo naartoe heb gewerkt.

Elke bevalling is uniek en iedereen ziet het anders voor zich. Ik hoop dat wij mensen kunnen en mogen helpen om datgene te doen wat in je macht ligt om zo te bevallen als jij dat wil, zodat jij de allermooiste eerste ontmoeting hebt met je kindje.

2 gedachtes op “Bevallingsverhaal Sam de Geus”

  1. Je verslag van de bevalling las als een spannend boek. Ik ben zelf uitgerekend voor december dus je ervaringen zijn voor mij erg relevant. Ik voel ook erg veel voor een badbevalling. Ik ga je verhaal zeker met mijn verloskundige bespreken. Gefeliciteerd met de mooie baby.

    1. Hey Natalie,

      Bedankt voor je leuke bericht! December, dat is al snel. Houd je me op de hoogte hoe de bevalling is gegaan? Ik ben erg benieuwd.

      Liefs Sam

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *