bevallingsverhaal cathelijn

Bevallingsverhaal Cathelijn

Zaterdagochtend… Tijd voor de bevalling

Zaterdagochtend, kwart voor acht. Ik word wakker van het gevoel dat er vocht langs mijn benen loopt dat ik niet kan tegenhouden en realiseer me dat zeer waarschijnlijk mijn vliezen zijn gebroken. Aangezien ik van de verloskundige begrepen heb dat het goed is om de kleur en helderheid van het vruchtwater te controleren, maak ik mijn man zachtjes wakker met de vraag of hij even een kopje kan halen om wat vruchtwater op te vangen. Normaal gesproken wordt hij niet erg snel wakker maar in dit geval is hij direct klaarwakker. Het vruchtwater ziet er gelukkig goed uit dus ik besluit nog even te gaan liggen, het kan tenslotte wel 24 tot 48 uur duren voordat de bevalling doorzet nadat de vliezen zijn gebroken.

Rond half tien bellen we de verloskundige zodat ze in ieder geval op de hoogte is dat mijn vliezen zijn gebroken. Verder merk ik zelf nog niets.

De ‘krampen’ voor de bevalling

Om elf uur voel ik wat ‘krampen’ waarvan ik nog niet zeker weet of het nou weeën zijn of niet. Tien minuten later weet ik het zeker, dit zijn weeën. We bellen opnieuw de verloskundige en krijgen te horen dat we een uur lang moeten bijhouden hoe lang de weeën duren en hoeveel tijd er tussen zit. Ik moet nog een beetje zoeken wat ik de meest prettige houding vind om de weeën op te vangen en merk dat ik het eigenlijk het meest prettig vind om op mijn linkerzij te liggen. Léon zit naast me om te timen. De weeën komen al snel met een vrij korte tussenpauze en houden steeds langer aan. Als Léon rond kwart over twaalf de verloskundige aan de telefoon heeft wil ze mij ook graag even spreken. Zodra ze mij aan de telefoon heeft geeft ze aan nog naar ons toe te komen voor het einde van haar dienst om 13.00 uur. Verloskundige Judith is rond vijf over half een bij ons en ziet dat het vrij snel zal gaan maar dat ik nog niet voldoende ontsluiting heb om te kunnen persen. Ze overlegt met ons of wij het redden totdat haar collega rond een uur komt en gaat rond tien voor een weer weg.

Om een uur komt verloskundige Hanneke om te controleren hoe ver ik ben. Ik heb ondertussen steeds meer moeite om de weeën goed weg te puffen en voel af en toe wat persdrang. Ook merk ik dat ik begin te hyperventileren. Een kwartier later mag ik gaan persen, wat een opluchting dat ik nu aan die drang mag toegeven. Zodra ik mag persen is gelukkig ook het hyperventileren over. Léon steunt me ondertussen door mijn voorhoofd met een nat washandje te deppen. En dan komt het moment dat ‘het hoofdje staat’……en het ergste is, dan moet je wachten tot de volgende perswee! Wat is dat bijzonder naar! Maar zodra ik weer mag persen is Remon snel geboren, om kwart over twee. En wat een mooi mannetje is hij! Hij wordt op mijn buik gelegd en laat meteen merken dat alles goed functioneert door mij onder te poepen en plassen. En het maakt me niets uit, dat heerlijke babylijfje tegen mij aan maakt alles goed.

Een succesvolle bevalling

Korte tijd later vraagt de verloskundige me nog even te persen en wordt de placenta volledig intact geboren. Na enige tijd kan ik douchen en vervolgens in een heerlijk schoon bed genieten van mijn zoon en een kop koffie drinken die me 9 maanden niet heeft gesmaakt maar nu heerlijk is.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *